Bosnië overleefd
Ik heb Bosnië en Herzegovina inmiddels achter me gelaten. Dat betekent dat ik het land heb overleefd en op zich is dat best een klein wonder. Niet alleen omdat ik zomaar op een verdwaalde landmijn had kunnen stappen of een voedselvergiftiging had kunnen oplopen bij het eten van een lokale cevapi. Nee, ik doel hier vooral op het feit dat ik me in Bosnië vooral over de weg heb verplaatst. En dat is misschien nog wel veel gevaarlijker. Bij een mijnenveld kun je uit de buurt blijven, mits dat staat aangegeven. Als je in Bosnië van a naar b wilt komen, zul je – een enkel spoortraject daargelaten – echter wel gebruik moeten maken van de weg.
Welaan, neemt u eerst even een lekkere slok koffie of haalt u nog even rustig adem, alvorens ik u met enkele statistiekjes vermoei. Laten we eerst even naar Nederland kijken. In 2007 hadden we in ons land totaal zo’n 7 miljoen auto’s op de oprit staan, wat dus betekent dat bijna 1 op de 2 Nederlanders er een heeft. In hetzelfde jaar kwamen 791 mensen om het leven in het verkeer, gemiddeld 2,16 per dag. Daarmee vindt grofweg 1 op de 20000 mensen jaarlijks de dood in het verkeer. Van elke dode die in het verkeer omkomt, maakt het persbureau ANP in principe melding.
Als u er klaar voor bent, dan gaan we nu naar Bosnië en Herzegovina. De ongeveer 4,5 miljoen inwoners van dit land rijden gezamenlijk in zo’n 780.000 auto’s rond (1 auto op 5,7 Bosniërs). In 2007 maakten ze daarmee bijna 40.000 keer brokken, wat in 8.000 gevallen gewonden of doden tot gevolg had. In totaal kwamen meer dan 400 mensen in het verkeer om het leven. Met een statistische berekening van de koude grond betekent dat volgens mij dat 1 op de 20 auto’s elk jaar bij een ongeval betrokken is en dat 1 op de ongeveer 11.000 inwoners door een verkeersongeval de dood vindt. Vergeleken met Nederland houdt dat in dat ondanks het feit dat het autobezit in Bosnië ruim 2,5 keer lager is, het aantal verkeersongevallen relatief gezien bijna dubbel zo groot is.
Het zijn cijfers waarvan je de haren te berge rijzen. De gevolgen zie je dagelijks. Ik heb zelf geen ongeluk gezien en gelukkig ook niet meegemaakt, maar je ziet wel overal langs de weg kleine monumentjes of herdenkingstekens voor mensen die daar het leven hebben gelaten. Ook is de autosloop een bloeiende branche, getuige de vele sloperijen. Wat daarbij opvalt, is dat daar de wrakken van ontzettend veel (relatief) nieuwe, moderne auto’s staan opgestapeld.
Debet aan de vele ongevallen is natuurlijk het rijgedrag van de Bosniërs (vooruit we noemen ze vandaag gewoon Bosniërs, want dit probleem overschrijdt de etnische grenzen). Een Nederlandse militair zei cynisch dat “ze hier door bergen heen kunnen kijken”. Juist op het moment waarop het écht niet kan (vlak voor een onoverzichtelijke bocht in de bergen bijvoorbeeld), besluit een Bosniër te gaan inhalen.
Hoe dan ook, ik heb het overleefd. Inmiddels zit ik in Servië, het land waar in Europa zo’n beetje het zwaarst wordt gerookt… Het lijkt wel alsof men hier denkt dat er de afgelopen decennia nog niet genoeg doden zijn gevallen.
Reageer