Positief blijven

Hoewel verschillende IJslanders mij hebben toevertrouwd dat de nationale luchtvaartmaatschappij Icelandair bijna failliet is, hebben de dames en heren mij vanmorgen keurig terug naar Nederland gevlogen. Wat is het eerste dat ik, gloeiende, gloeiende nog aan toe, op Nederlandse bodem met dikke chocoladeletters krijg toegesmeten? ‘WILDERS MAAKT FITNA 2′. Ik keek op het bord boven de gate en zag dat het vliegtuig retour ging naar Reykjavik en vond het even een heel verleidelijk idee.

Maar, dat moet gezegd, ik heb de afgelopen dagen wel wat geleerd van de IJslanders. Hun economie is echt hard geraakt, iedereen ondervindt de gevolgen van het onheil dat veroorzaakt werd door, zo wordt in IJsland algemeen aangenomen, een kliekje van zo’n dertig mensen in de top van de banken en de politiek. Ik heb heel veel mensen gesproken die in een weinig benijdenswaardige positie verkeerden. Maar ik heb eigenlijk niemand in ontreddering aangetroffen.

Ik vind IJsland vooral een mooi land. Hoewel ik het er prima naar mijn zin heb gehad, vind ik de bevolking nou niet direct het uithangbordje. Ok, ik oordeel slechts op basis van elf dagen, maar ik meen in IJsland een hoge mate van individualisme te ontwaren. Ik heb niet het echt het idee dat mensen nou veel om elkaar geven. Een IJslandse leeftijdsgenote vertelde me dat ze in de zomer eens lifters oppikte die een bordje omhoog hielden met daarop ‘WIJ ZIJN NIET GEESTESZIEK. WE WILLEN ALLEEN EEN LIFT’. Ze bleken er al een week (!) te staan. Ik ben bang dat het wel een beetje typerend is.

Niettemin, ik heb hele leuke mensen ontmoet (klik op de foto). Maar dan vooral via andere mensen. Ten opzichte van nieuwe mensen heerst een zekere afstandelijkheid, heb ik het idee. Is het eilandcultuur? Of meer een Scandinavische karaktertrek? Ik weet het niet. Wel handig is dat mensen heel gemakkelijk hun mening uiten en veel andere mensen kennen. Vooral journalistiek erg handig.

Maar om tot mijn punt te komen: je kunt veel van die IJslanders zeggen, maar ze blijven wel positief. Ze hebben echt een aanpakkersmentaliteit en gaan niet bij de pakken neerzitten. We bouwen de boel gewoon weer op, is het idee (niet met bankieren trouwens hoor, dat is wel echt voorbij).

Dus liep ik vanmorgen maar gewoon door richting de aankomsthal. Positief blijven. We komen er wel weer uit.

Maar allemachtig, wat was het lekker om twee weken van die bleke zwabber verlost te zijn.

~ door vanonzecorrespondent op 16 april, 2009.